رباعی شمارهٔ ۱۰۲

این شعر به رابطه عمیق و محبت‌آمیز میان شاعر و مهر ابوتراب (حضرت علی) اشاره دارد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که حیدر (حضرت علی) همدم و رازدار اوست و هر دو به او نزدیک هستند. او از مراقبت و حمایت خود می‌گوید و از کسی می‌خواهد که مانع پروازش نشود، چرا که وقت او برای پرواز فرا رسیده است.