رباعی شمارهٔ ۹۸

این شعر بیانگر احساس تنهایی و فشاری است که انسان در غیاب کسی که دوست دارد، تجربه می‌کند. شاعر از سنگینی دلش سخن می‌گوید و این که زمان برایش پر از درد و رنج شده است. او به این نکته اشاره دارد که مرگ و از دست دادن زندگی، برای داشتن این دل شکسته، ننگی ندارد.