رباعی شمارهٔ ۹۴

در این شعر، شاعر به بررسی موضوع عشق و حقیقت می‌پردازد. او می‌گوید که شکل‌های زیبا و محبوب در دل عاشقان، در واقع جلوه‌های حق و حقیقت هستند و نه تنها در دل‌ها، بلکه در همه جا به وضوح دیده می‌شوند. همچنین اشاره می‌کند که هر چیزی که به‌واسطه تقلید و پیروی از دیگران به‌دست آمده، حقیقت مطلقی ندارد و تنها باید حقیقت راستین را جستجو کرد.