رباعی شمارهٔ ۹۲

این شعر درباره احساسی عمیق و خوشایند نسبت به شخصی خاص است. شاعر به زیبایی ظاهری آن فرد اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر غم وجود داشته باشد، غم این شخص خوشایند است. همچنین، شاعر می‌گوید که خواسته‌های او برای جانش شیرین و ارزشمند است، اگرچه در درونش چیزی نمی‌خواهد. به طور کلی، ابراز عشق و دلبستگی شاعر به زیبایی و حضور آن فرد است.