گفتی که فلان ز یادِ ما خاموشست
از بادهٔ عشق دیگری مدهوشست
دربارهٔ این سروده
در این بیت، شاعر به یاد شخصی خاص میافتد که فراموشش کرده و حالا در جستوجوی عشق جدیدی است. شاعر از این که هنوز نسبت به آن شخص احساس وابستگی دارد، ابراز شرم میکند و میگوید که عشق و دلتنگیاش در دلش در حال جوش و خروش است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
شرمت بادا هنوز خاکِ درِ تو
از گرمیِ خونِ دلِ من در جوشست