رباعی شمارهٔ ۸۰

در این شعر، شاعر به زیبایی و عشق به معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر زمین و آسمان و ماه و خورشید وجود دارند، همه به خاطر عشق و مستی معشوق است. همچنین بیان می‌کند که او از دنیای بیرون و مکان‌های دیگر فارغ و بی‌نیاز است، چون تمامی هستی و توجه‌اش معطوف به معشوقش است.