رباعی شمارهٔ ۷۴

این شعر درباره غم عشق و رابطه عمیق انسانی است. شاعر به دل خود می‌گوید که این درد و رنج عشق تنها برای او و معشوقش است. او تأکید می‌کند که اگر به عمق این درد بخواهد پی ببرد، می‌فهمد که غم دوستانه، بهایی است که باید برای عشق پرداخت. در واقع، عشق و غم ناشی از آن جزئی از وجود انسان‌ها هستند.