رباعی شمارهٔ ۷۰

این شعر به زیبایی و پیچیدگی دل و نفس اشاره دارد. شاعر می‌گوید که دل مانند آیینه‌ای است که زیبایی‌های خود را نمی‌بیند و در دوری از معشوقانش حسرت می‌خورد. نکته اصلی این است که خود دل و آنچه که در آن است، همان شواهد و زیبایی‌ها هستند و این خودشناسی و آگاهی از زیبایی‌های درونی، جالب و شگفت‌انگیز است.