رباعی شمارهٔ ۶۹

در این شعر، شاعر بیان می‌کند که ما به عنوان موجودات، ناتوانی و عدم را تجربه می‌کنیم و وجود ما به نوعی تحت فشار است. او اشاره می‌کند که آنچه ما داریم (قدرت و اعمال‌مان) در حقیقت از یک منبع دیگر ناشی می‌شود و خودمان به تنهایی قادر به خلق آن نیستیم. به عبارت دیگر، وجود ما تبلور و تجلی از یک قدرت بزرگ‌تر است.