رباعی شمارهٔ ۶۶

این شعر به بیان احساسات عمیق انسانی می‌پردازد و تفاوت بین جنت و دوزخ را توصیف می‌کند. دوزخ به آتش درون می‌ماند و جنت نمایانگر ارزش‌های مطلوب دل است. شاعر از دل می‌خواهد که از بهشت و دوزخ رها باشد و با وجود درد و رنجی که دارد، خوشحال باشد چون آن درد، یادآور یار قدیمی و عزیزش است.