رباعی شمارهٔ ۶۵

این چهار بیت به زندگی و احساس انسان اشاره دارد. در آن، عمر به شکل گردون کمری تعبیر شده که فرسوده و کوتاه است. دریا به اشک‌های ما اشاره دارد که نشان‌دهنده‌ی درد و رنج است. دوزخ نماد رنج‌های بیهوده و کارهای بی‌نتیجه است و در نهایت، فردوس تنها لحظه‌ای از آرامش و آسایش را به تصویر می‌کشد. به طور کلی، این ابیات به چالش‌های زندگی و تلاش برای رسیدن به آرامش می‌پردازد.