رباعی شمارهٔ ۶۴

این شعر بیانگر عشق و دلبستگی عمیق شاعر به معشوق است. شاعر می‌گوید که یاد معشوق همواره در دل او حضور دارد و عشق او مانند یک سودای دایمی در دلش جا گرفته است. همچنین اشاره می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند او را از بندگی و محبت معشوق خارج کند، چون عشق و حیات او در دل او نقش بسته است.