رباعی شمارهٔ ۶۲

در این ابیات، شاعر به وضعیت دردناک و تلخ عاشقان اشاره می‌کند. او می‌گوید که ما در عشق خود به شدت آسیب دیده‌ایم و جهان اطراف ما مانند یک کشتارگاه است. همچنین بیان می‌کند که ما از خوشی و آرامش بی‌بهره‌ایم، و دنیا برای ما به مانند یک آشپزخانه پر از مشکلات و مشکلات است. در نهایت، او اشاره می‌کند که آرزوهای ما بهشت نیستند، بلکه بارها بدتر از عذاب و رنجی‌اند که در دوزخ احساس می‌کنیم.