رباعی شمارهٔ ۵۵

در این شعر، شاعر درباره توبه و شکست آن صحبت می‌کند. او در روز اول توبه کرده، اما به زودی آن را می‌شکند. هنگامی که توبه‌اش را می‌شکند، خداوند او را مورد لطف قرار می‌دهد. شاعر می‌گوید که کنترل توبه‌اش در دست خداست و اشاره می‌کند که نه می‌تواند توبه‌اش را به‌طور کامل بشکند و نه به‌طور کامل درست کند.