رباعی شمارهٔ ۵۲

در این ابیات، شاعر به زیبایی و جذابیت ابروی محبوبش اشاره می‌کند که همچون تیر از کمان می‌جست و دلش را به خیال وصال پر می‌کند. او از محبت و ناز محبوبش می‌گوید که با ناز و کرشمه‌اش، دیگران را از خود دور می‌کند و تاکید می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند به نزدیکیش برسد.