رباعی شمارهٔ ۵۱

این بیت به دو راه متفاوت اشاره دارد: یکی راه کعبه که به مقصد الهی می‌انجامد و دیگری راه میخانه که به زندگی دنیوی و لذت‌های آن مربوط می‌شود. در نهایت، راه میخانه بیشتر در جریان است و مردم به راحتی از آن عبور می‌کنند و می‌نوشند. به طور کلی، شاعر بین دو نوع سفر و تجربه زندگی تمایز قائل می‌شود.