رباعی شمارهٔ ۴۹

در این شعر، شاعر از یاری سخن می‌گوید که عهد دوستی را شکسته و در حال رفتن است. آن یار در حال وداع می‌گوید که ممکن است دوباره او را در خواب ببیند و گمان می‌کند که بعد از جدایی، خواب‌های خوبی برای شاعر خواهد بود.