رباعی شمارهٔ ۴۸

این شعر به احساس عمیق درد و جدایی اشاره دارد. گوینده از دل و جان خود می‌گوید که در فراق محبوبش به شدت رنج می‌برد و هرگز آن درد را به کسی نشان نمی‌دهد. او به مویه و ناله می‌پردازد، اما نمی‌خواهد کسی صدایش را بشنود و در عین حال از آنچه در درونش می‌گذرد، هیچ نشانه‌ای به‌جا نمی‌گذارد.