رباعی شمارهٔ ۴۷

در این اشعار، زیبایی‌های طبیعت و عشق به آن توصیف شده است. باران از نخل ترش می‌ریزد و درخشش گل‌ها به مانند قطرات باران بر روی زمین می‌افتد. حسرت و آرزوی داشتن آن درخت تازه، باعث می‌شود که اشک‌های حیوان هم چون سیلاب بریزد. به طور کلی، این شعر به ارتباط عاطفی با طبیعت و حسرت‌های ناشی از آن اشاره دارد.