رباعی شمارهٔ ۴۵

در این ابیات شاعر از درد و رنج خود سخن می‌گوید که به خاطر عشق و شوق به معشوق دچار عذاب شده است. او اشاره می‌کند که با هر قدمی که برمی‌دارد، گویی در حالی که دلش می‌سوزد، آتش عشقش را به اطراف می‌پاشد و از گناهانش دامن گل را آلوده می‌کند. به طور کلی، این اشعار بیانگر تضاد بین عشق و عذاب است.