رباعی شمارهٔ ۴۴

در این بیت شاعر از احساسات شدید و دردناک عشق صحبت می‌کند. عشق بر او می‌بارد و مانند خاکستر بر سرش فرو می‌ریزد. او از درد و رنج ناشی از آن عشق می‌گوید؛ به گونه‌ای که دلش مانند آتش می‌سوزد و به جای اشک، خاکستر از چشمانش می‌ریزد. این تصویر نشان‌دهنده‌ی عمق عذاب و ناکامی‌های عاشقانه اوست.