رباعی شمارهٔ ۴۳

برداشت: این بیت به توصیف زیبایی و جذبه‌ای از یک شخص می‌پردازد که لب‌های شیرین و جذابی دارد. وقتی از آن لب‌ها صحبت می‌شود، گویی زندگی و جان از آن‌ها جاری است. همچنین، زلف‌های پریشان او به نوعی نشانه‌ای از افراط و کفر به خوبی‌ها تلقی می‌شود، که به جذابیت او افزوده است. در کل، این تصویر به تلخی و شیرینی جذابیت و زیبایی فرد اشاره دارد.

برداشت: اگر عالم دین به خاطر زیبایی و دلفریبی او دچار شک و تردید شود، خاکِ مسیر او بر سر ایمان و اعتقادش می‌ریزد.