رباعی شمارهٔ ۴۲

در این شعر، شاعر از تأثیرات عمیق عشق بر روح و روان خود سخن می‌گوید. عشق باعث شده که عقل و هوش او از دست برود و در نتیجه هیچ دوستی نتوانسته به او کمک کند. تنها چشمان او هستند که همه احساسات و زیبایی‌ها را به نمایش می‌گذارند.