رباعی شمارهٔ ۴۰

در این شعر، شاعر به عشق و آتش‌سوزی که از طرف معشوق سرچشمه می‌گیرد، اشاره می‌کند. عاشق از معشوق یاد می‌گیرد که چگونه با عشق بسوزد. این عشق و سوز و گداز از جانب دوست است، و اگر پروانه در اطراف شمع نمی‌چرخید و نمی‌سوخت، عشق معنا نداشت.