رباعی شمارهٔ ۳۸

شاعر در این ابیات به احساس درد و رنجی که ناشی از محبت و وابستگی به محبوب است، اشاره دارد. او می‌گوید که دل بی‌پناهش از این درد می‌سوزد و انگار این درد از روزگار به او منتقل شده و به پای محبوبش گره خورده است. به طور کلی، ابیات بیانگر عمق احساسات و رنج‌های عاشقانه هستند.