رباعی شمارهٔ ۳۷

در این بیت شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند. او می‌گوید که تا زمانی که زلف و چهره معشوقه در اوج خود است، دل او در کنار او قرار دارد، و روزی ممکن است ببیند که دلش به خاطر عشق او به شدت دچار دلتنگی و اسارت شده است. حلقه‌ای از عشق او به گردن دارد و به شدت به او وابسته است.