رباعی شمارهٔ ۳۵

این شعر به تمجید از ذات و صفات خداوند اشاره دارد و بیان می‌کند که خداوند از هر عیبی پاک است و نام‌های او نمایانگر اسرار غیبی هستند. شاعر از خداوند تمنا می‌کند که به او رحم کند زیرا عمر و توانش در حال به هدر رفتن است و او نه پیامبر نوح است و نه ایوب که بتواند به راحتی مشکلات را تحمل کند.