رباعی شمارهٔ ۳۲

شاعر در این ابیات از حال و هوای خود در شب سخن می‌گوید. او می‌گوید که شب برایش پر از ناله و اندوه است و هیچ آرامشی ندارد. در حالی که دیشب احساس شادی و خوشحالی کرده بود، حالا حس می‌کند که آن خوشحالی به نوعی جریمه یا کفاره‌ای دارد که او را دچار رنج و خروش کرده است.