رباعی شمارهٔ ۲۵

در این ابیات، شاعر از احساسات عمیق و درد ناشی از عشق سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که غم عشق معشوق باعث شده که عقل و حوشیاری او از دست برود و دلش به شدت رنج می‌کشد. همچنین اشاره به این دارد که راز عشق او آن‌قدر عمیق و اسرارآمیز است که حتی مقدسان نیز از آن محرومند. در نهایت، شاعر از عشق می‌خواهد که به دلش بگوید که چگونه باید این عواطف را تحمل کند.