آن عشق که هست جزء لاینفکِ ما
حاشا که شود به عقلِ ما مدرکِ ما
دربارهٔ این سروده
این شعر به عشق و اهمیت آن در زندگی انسان اشاره دارد. شاعر بر این باور است که عشق جزئی جداییناپذیر از وجود ماست و نمیتوان آن را با عقل و منطق درک کرد. او خوشبین است که نور عشق میتواند ما را از تردید و شک رهایی بخشد و به صبح یقین هدایت کند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
خوش آنکه ز نورِ او دمد صبحِ یقین
ما را برهاند ز ظلامِ شکِ ما