رباعی شمارهٔ ۱۴

در این ابیات، شاعر به اهمیت زهد و ترک دنیا اشاره دارد. او می‌گوید که اگر زهد به ما ایمان بدهد، می‌توانیم با دوری از دنیای مادی، جان خود را تربیت کنیم. ترک دنیا باید به خاطر زهد حقیقی باشد و نه فقط به خاطر زهد ظاهری، زیرا زهد واقعی با خرد نزدیک‌تر است و به معنای دوری از دنیا نیست، بلکه به معنای نگاهی عمیق‌تر به زندگی است.