رباعی شمارهٔ ۱۲

شاعر در این اشعار از غم و اندوهی که از بابت ناکام‌ها و غم‌های دیگران دارد، سخن می‌گوید. او احساس خستگی کرده و ناامیدانه می‌گوید که کارش به دعا کردن نمی‌رسد. در نهایت، به نوعی از رنج‌های زندگی و مشکلاتش ابراز نارضایتی می‌کند و می‌گوید که از این زندگی و سرنوشت خسته شده است.