یارب مکن از لطف پریشان ما را
هرچند که هست جُرم و عصیان ما را
دربارهٔ این سروده
در این ابیات شاعر از خداوند درخواست میکند که به خاطر خطاها و گناهان انسانها، آنها را از رحمت و لطف خود محروم نکند. او به غنای خدا و نیازمندی خود اشاره میکند و از خدا میخواهد که انسانها را به چیزی جز خودشان محتاج نسازد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ذاتِ تو غنی بوده و ما محتاجیم
محتاج به غیرِ خود مگردان ما را