رباعی شمارهٔ ۶

این شعر به ستایش پروردگار و تمنا برای آزادی از دست افراد ناتوان می‌پردازد. شاعر با خطاب به خدا، از او می‌خواهد که او را از چنگال کسانی که نمی‌توانند به او کمک کنند، رها سازد و به دامن قدرت و حمایت خداوند پناه ببرد.