رباعی شمارهٔ ۵

در این شعر، شاعر از شدت عشق و درد ناشی از آن فریاد می‌زند. او به یکطرفه بودن رابطه‌اش اشاره می‌کند و از ناله و شکایت خود از معشوق سخن می‌گوید. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که اگر عشقش شکسته شود، او به حال خود رها خواهد شد و هر چه پیش آید، پیش خواهد آمد.