رباعی شمارهٔ ۳

در این شعر، شاعر به فاصله و جدایی بین خود و محبوبش اشاره می‌کند. او با کنایه می‌گوید که وصل محبوب کجا و او در دوری کجا است. همچنین به تضاد بین احساساتش و حالت پروانه‌ای که در آتش می‌سوزد، اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که هرچند تلخی فاصله را تحمل می‌کند، ولی عشق و علاقه‌اش به محبوب او را به شدت آزار می‌دهد.