شمارهٔ ۶۶

شاعر در این ابیات می‌گوید که خودآرایی او را به خود مشغول کرده و باعث شده است که خواب از چشمانش خارج شود و به نوعی واقعیت را رها کند. به عبارت دیگر، توجه به زیبایی و جلوهٔ ظاهری او را از خواب و آرامش دور کرده است.