بر سینه نعل و داغم بس لاله و گل من
تا کی نگه چرانم در باغ و راغ مردم؟
دربارهٔ این سروده
در این شعر شاعر به زیباییهای عشق و احساسات خود اشاره میکند. او از درد و رنجی که در دل دارد صحبت میکند و به گلها و لالههایی که بر سینهاش است، اشاره میکند. در نهایت به ناامیدی خود در پنهان کردن این احساسات و گذراندن زمان در میان مردم اشاره میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.