شمارهٔ ۴۹

شاعر در این ابیات به حس عطش و نیاز به درک معنی‌های جدید اشاره می‌کند. او از دوری از خواب و رویاهای تکراری سخن می‌گوید و بیان می‌کند که نمی‌تواند به افسانه‌ها و خواب‌های گذشته‌اش بازگردد. در واقع، او به دنبال تجربه‌های تازه و مفهوم‌های نوین است.