شمارهٔ ۴۸

این بیت به ارتباط شوخی‌ها با بهار اشاره دارد و نشان می‌دهد که مانند باران، خون می‌ریزد و شمشیرش در عین حال خندان است. این تضاد میان لطافت بهار و خشونت شمشیر جالب توجه است.