شمارهٔ ۴۴

شاعر در این ابیات به شدت تحت تاثیر نگاه و چشم‌های محبوبش قرار گرفته است. چشم‌های کبود او باعث رنج و سیاه روزی شاعر شده و این احساس را با شعله‌ای نیلوفری که از دیگر شعله‌ها سوزان‌تر است، مقایسه می‌کند. این احساسات نشان‌دهنده عمق عشق و درد عاطفی اوست.