شمارهٔ ۴۳

در این بیت، شاعر به عرق شرم و تاثیر آن بر روی ظاهر اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر حتی چهره‌ات درخشانی و جذابیت بالایی داشته باشد، باز هم درون تو می‌سوزد و حس شرم وجود دارد. به نوعی می‌خواهد بگوید که زیبایی ظاهری نمی‌تواند احساسات واقعی را پنهان کند.