جمعی که زیر چرخ شبی روز کرده اند
چون شمع، دل خنک به نسیم سحر کنند
دربارهٔ این سروده
این بیت به تصویر کشیدن حالتی از جمعی است که در شب به سختی و مشقت گذراندهاند. آنها مانند شمعی هستند که در نور و نسیم صبحگاه احساس خنکی و آرامش میکنند. به نوعی به تجدید نیرو و روشنایی بعد از یک شب پرتنش اشاره دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.