آرزو خار و خسی نیست که آخر گردد
ورنه با شعله خوی تو که بس می آید؟
دربارهٔ این سروده
این جمله به این معناست که آرزوها فقط یک چیز ساده و گذرا نیستند که به راحتی پایان یابند. بلکه آنها با شعله و عمق وجود انسان در ارتباطند و نمیتوان به سادگی آنها را فراموش کرد یا کنار گذاشت.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.