در آن گلشن که آید در سخن لعل گهربارش
ز شبنم آب حسرت غنچهها را در دهان گردد
دربارهٔ این سروده
در این متن به زیبایی و ارزش گلها اشاره شده است. در گلشن، وقتی لعل (یعنی گوهر) و زیبایی آن به زبان میآید، غنچهها از حسرت، مانند شبنم، آبدار میشوند و به آن اشاره میکنند. این به نوعی بیانگر آرزوها و حسرتهایی است که در دل غنچهها وجود دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.