شمارهٔ ۳۱

در این بیت، شاعر به حالتی اشاره می‌کند که کسی از خواب صبحگاهی بیدار نمی‌شود مگر اینکه عشق یا زیبایی کسی او را به حرکت درآورد. به عبارتی، وجود عشق و زیبایی می‌تواند فرد را از خواب غفلت بیدار کند.