شمارهٔ ۳۰

این شعر از فردوسی به تصویر می‌کشد که کارهای بزرگ و دشوار به نظر می‌رسند، اما در مقابل توانایی‌ها و قدرت انسان، همچون کندن ناخنی از سنگ، سهل و آسان به نظر می‌آیند. در واقع، شاعر به قدرت و اراده انسانی اشاره دارد که می‌تواند بر مشکلات و چالش‌های بزرگ غلبه کند.