شمارهٔ ۲۷

شاعر از آرزوی بوسه‌ای دلنشین و شیرین صحبت می‌کند که اکنون به دلیل درد و تلخی‌ها، تبدیل به تلخی و دشنام شده است. او از این وضعیت رنج می‌برد و قناعت کرده که بوسه‌های بی‌معنا و زهرآلود را تحمل کند.