شمارهٔ ۱۹

در این دو بیت، شاعر به نوعی شکستگی یا مشکل اشاره می‌کند که در حال مبارزه با آن است. او از "طبیب" به عنوان نماد درمان یاد می‌کند و بیان می‌کند که درمان دردهایش در رنگ حسنی است که در صندلی موجود است. به نوعی، رنگ و زیبایی به عنوان راه‌حلی برای مشکلاتش مطرح شده است.