شمارهٔ ۱۷

این بیت به این معناست که هیچ سود و منفعتی وجود ندارد که زیان و ضرری در پی نداشته باشد و شاعر تصمیم می‌گیرد از شهری که در آن فعالیت و بازاری وجود ندارد، خارج شود. در واقع، او به دنبال جایی است که بتواند سود و منفعت واقعی ببیند.